Melkvee

Het verkorten of weglaten van de droogstand kan de energiebalans en vruchtbaarheid van melkkoeien verbeteren, maar leidt echter ook tot melkverliezen en een hoger risico op uiergezondheidsproblemen. Deze studie evalueert twee beslisbomen voor droogstandsmanagement. Koeien worden daarbij geselecteerd op basis van celgetal en melkproductie, om de nadelen te beperken en voordelen te benutten.

Van 2016-2020 stond binnen Koeien & Kansen het thema water centraal, waarbij bedrijven een bedrijfswaterplan opstelden. Mark Pijnenborg stelde voor om een onbemeste bufferstrook aan te leggen om de fosfaatbelasting van een sloot te verminderen. In 2018-2022 werd een demonstratie-experiment uitgevoerd om de praktische uitvoerbaarheid en de effecten van zo’n bufferstrook te onderzoeken.

Stikstof vervluchtigt uit melkveestallen grotendeels in de vorm van ammoniak (NH₃) en voor een klein deel in de vorm van stikstofgas (N₂), lachgas (N₂O) en stikstofoxiden (NO_x). NH₃- en N₂O-emissies kunnen worden gemeten, maar N₂- en NO_x-emissies kunnen alleen worden afgeleid uit een stikstof-massabalans van de stal. Een massabalans bestaat uit inputs zoals water, zaagsel en voer en uitputs zoals mest, melk en dieren. Gedurende 52 weken is wekelijks een mineralenbalans opgesteld, waarbij het N-verlies het verschil was tussen de totale aanvoer en totale vastlegging van N. Met behulp van de dagelijks gemeten NH₃- en N₂O-emissie is onderscheiden welk deel van het totale N-verlies bestond uit NH₃, N₂O en N₂ (incl. NO_x).